Evet, unutmak istediğim kocaman bir yıl yaşadım.
Unutmamak istememe sebep olan demoralizasyonumdan 'stresli arkadaşlıklar', nam-ı diğer Y grubu olduğundan söz etmiştim. Hayatımda birtakım değişiklikler yaptığımdan, bunlar arasında Y grubunu neredeyse 0'a indirgeyip, ailem ve hayatıma son 6 ayda eklenen biricik insandan (Z ve L oluyor) odaklanmaya başladığımı da söylemiştim.
Son birkaç günde (sanırım son haftada) kendimi çok daha iyi, üzerimden yük kalkmış gibi hissetmeye başladım. (Haliyle kilolar alınır, aldıkça alınır wuhuuu). Onun etkisinden olacak, hayatımdan elediğim Y grubu pıtır pıtır geri gelmeye başladı. Y grubu değildi sorun, Y grubunun içindeki tek 1 kişiydi aslında. O kişiye ekstra bir harf vermek istemiyorum. Ona kısaca 'kaprisli' diyelim.
Kaprisli'yi belki başka bir yazıda uzuuun uzadıya anlatırım. Ama şimdilik, ondan uzak durduğumu, bu stratejiye yöneldiğimden beri durumumun iyiye gittiğini, o yüzden kendimi tam iyileşmiş hissedene kadar (en azından o zamana kadar, belki de daha uzun, belki de ebediyen), Kaprisli'den uzak durmaya devam edeceğimi bildirmek isterimm.
Aslında Kaprisli'den uzak durma fikri benden gelmedi. Kaprisli istedi. Ama baktım işe yarıyor, neden devam ettirmiyim ki, dedim.
Kaprisli'nin şu aralar canı sıkkın. Eskisi gibi olmak istediğinin sinyallerini alıyorum. Ama gerçekten çok yordu beni bu Kaprisli. Olamam, olabilemem, olmak istemediğim için olmam. Bencilce belki, ama yapamam.
İyi geceler...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder