Anoreksiyanın üstesinden gelmiş insanlara, geçirdikleri böylesi psikolojik travma yüzünden fiziksel görüntülerinde hastalığın bıraktığı birtakım değişimin (zayıflık, güçsüzlük vb), sürekli yüzlerine vurulması acımasızdır, aptallıktır, belki de kıskançlıktır.
Bugün 'Pro-ana websiteleri' adı altında, insanlara 'thinspiration' adı altında sürekli kilo vermeyi özendiren yasal online linklerin varlığını keşfettim. Belki de onlardı benim geçirdiğim kısa dönemli hastalığımda en büyük rollerden birini oynayan. İnternet bu ne de olsa, spam diye bindirbir çeşit saçma sapan şeyleri açıp duruyorlar (kabul ediyorum, en popüler spam'lerden biri değildir belki pro-anorexia spamleri, porno siteleri dururken... Ama yine de varlıklarını inkar edemezsinir, edebilemezsiniz, ETMEZSİNİZ)
Video'daki kızı gerçekten anlayabiliyorum. Çocuk yaşına rağmen böylesi çeldirici patolojik bir hayat tarzından caymayı başarabilmesi müthiş bir başarı. Ben belki de yapamazdım. Bir de altında yaptıkları, kızın şimdiki fiziğine yönelik yorumları görüyorum. Gerçekten o youtube hesaplarının kimlere ait olduklarını bulup üzerlerinde, öğrendiğim minnak box derslerini uygulayasım geliyor.
Olay dış görüntü değil. Olay iç görüntü. İçimizde hissettiğimiz çirkin ve sağlıksız görüntü. Anlayabiliyonuz mu?
Aylardır iç görüntümü düzeltmeme rağmen dışarıda kalan minik kalıntılar yüzünden saçma sapan yorumlar duymaktan bıktım artık. Allahtan dünkü akraba ziyaretinde halden anlayan bir yenge vardı da, sülaleme hakkımda olumlu bir geribildirim verdi ve insanlar sustu.
Tüm bu iyileşme süreci içinde, olan hep bana ve zavallı aileme (özellikle kulağına gelen her şeyi kafaya takan anacığıma) oldu. Anacığım belki de benden daha da fena psikopata bağladı.
Her yazımda sürekli kendimi sorguladım, 'ben iyileştim mi? Yoksa iyileşme fazında mıyım hala? Yoksa olduğum yerde sayıyor muyum?' diye. Hastalığımın bittiğinden nasıl emin oldum biliyonuz mu?
Anacığım bugün tabağıma sağlıklı yemekleri doldurdu, evde kalan hamur işi misafir yemekleriniyse babama şutladı.
İşte o zaman anladım.
Annemin bize belirlediği tipik aile menümüz bu şekildedir normalde. Annem az yer, ben sağlıklı yerim, babamsa gönlüne göre yer (malum, erkeğin kalbine giden yol midesinden geçer annemin nazarında).
Eski hayatımıza döndük. Sonunda.
Artık haftalarımı puanlandırmaktan vazgeçiyorum. Benim için her gün başarılı. Her gün mutlu.
Bu bloga yazmayı keseceğim anlamına gelmiyor bu.
Belki de o anlama geliyordur, bilmiyorum.
İyi gecelerrrr:))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder