Artık normal bir insanım (hala hipotalamik amenoreden çekiyorum, o konuyu dışlayalım). Kimse bana onu ye bunu ye ısrar etmiyor.
Ama her anneyi bilirsiniz, çocuklarını beslemeyi çok severler.
Karpuzu çok sevmem, her seferinde de anacım şu yaz aylarında karpuz kesip koca koca tabaklara doldurmazsa o gün günah gün olur, deftere yazılır.
Annem demin o huylarından birini yapıp, kocaman tabağa karpuz doldurmuş bir halde odama attı kendini. Kendisine 5 kez 'Karpuz istemiyo canım' diye bağırdığım halde. Şişmişim, demin de yemek yemişim. Zorlayarak yiyorum hep getirdiğinde ama bu sefer karnım da ağrıyor. Yapamam yani...
Kendimi yine kötü hissettim.
İyileşmemdeki son aşamam,ısrarla verilen ikramı reddettiğimde kendimi kötü hissetmediğim zaman olacak herhalde...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder