Nedendir bilmiyorum, günlerdir kronik bir yorgunluk var üzerimde.
Ayın kızıla boyandığı gece (Kurban Bayramı'nın bittiği haftasonu) uyuyamadım. Koskoca 1 yıldır, belki de ilk defa başıma geldi bu uykusuzluk. O uykusuz halimle okula başlayınca, hele bir de o başladığım hafta staj ve nöbet dolu bir hafta olunca...
'Bayramda spor salonunun yüzünü göremedim, dede sporuyla (nam-ı diğer yürüyüş) idare etmekten sıkıldım' inatlaşması yüzünden illa ki gym'e zaman ayırmaya özen gösterince...
Bir yorgunluk olması doğal olsa gerek.
Gerçi yorgunum diye sporu abartmıyorum. 15 dakikalık hafif sabah koşusundan sonra akşama doğru gym'e tekrar uğrayıp, 15 dakikalık ısınma koşusu+hafif kas çalışması+10 dakikalık yürüyüş rutinimden caymıyorum.
Bir de ilginçtir, canım tatlı çekmeye başladı. Karbonhidrat ihtiyacım olduğundan değil; Ayşegül Çoruhlu diye instagram'da garip espriler yapıp duran bir diyetisyen yok mu, onun 'Tokuz ama Açız'gillerine döndüm. Uzunca bir zamandır böyle olmamıştım.
Sırf onu da geçtim. Gereksiz aşırı iştah da var uzunca bir zamandır. Masaya beraber oturduğum insanlar şaşakalarak yemek yiyişimi izliyor. Erkek arkadaşım hariç. Allahtan o da benim gibi yemek yemeyi sevenlerden...
Ya da beni aşırı sevenlerden...
Kullandığım hormon replasman tedavisinin 1 haftalık dinlendirme evresindeyim ve bu yüzden adet kanamam var. Ayrıca kendimi şiş de hissediyorum. Muhtemelen o ilaç yüzünden böyleyim.
Tam anlamıyla normal bir insana dönüştüm sanırım. Yani... Umarım.
Galiba kendimi biraz dinlenmeye ayırdım.
Aşırı iştahım... Yorulmam... Uykuya hasret kalmam... Tatlılara dalmam... Şişkinlik ve adet kanamaları...
Galiba vücudum, kendime çektirdiğim acı dolu bir senenin dengesini sağlamaya çalışıyor.
Ve biliyor musunuz?
Bu durumdan rahatsız değilim.
Lisedeki ergen dönemlerimde, diğer bütün yaşıtım kızlar gibi, kurgusal kitaplardaki vampirlerin aşığıydım (öyle bir fazdan hiç geçmediğini söyleyen bir kıza rastlarsanız uzak durun o kızdan. Kasıntıdır, özgüvensizdir, aşamadığı problemleri vardır; kısacası YALANCIDIR. Vampir değilse kurt adam, kurt adam değilse nefilin, bunların hepsinden bihaberse en azından bir Kara Murat sevdası olmuştur geçmişinde. Stereotype yaptım biliyorum, ama HAKLIYIM). Neyse, lafı çok da uzatmiyim. Kitaplarda hep vampirlerde 'insan olma' arzusu olurdu. Ölümsüz ve mükemmel yaratıklardı, ama mükemmellikten nefret ederlerdi. İnsan oldukları zamanlarda 'mükemmeliyetçi' kişiliği olan vampirlerse, o arzularını kendilerine yediremezlerdi ve baskılamak için 'insan' kavramını aşağılarlardı.
Vampirlerin mükemmellikten neden nefret ettiklerini anlayamazdım.
Sonuçta insan olmak nedir ki?
Avaraj biri olmak nedir ki?..
Hep böyle düşünürdüm.
Çocukmuşum.
Bu dünyada normallikten daha güzel bir şey yok. Olmadı, olmayacak.
İnsan olmak normal olmak yahu...
Geçirdiğim depresyondan aldığım en doğru düzgün derslerden biri: 'Hayatını farklı olmaya adayan mükemmeliyetçilerden uzak duracaksın.'
29 Eylül 2015 Salı
20 Eylül 2015 Pazar
BİR DEMET ÇİÇEK
Dün gece aldığım o üzücü haberden beri aklım çok karışık.
Merhum lise arkadaşımın geçirdiği trafik kazasının detaylarını biraz biraz öğrendim.
1- Düşündüğümün aksine, arabayı kendisi değil; babası sürüyormuş.
2-Bize ilk söylendiği gibi babası yoğun bakımda değilmiş; tıpkı annesi gibi, kazayı kırık çıkıklarla atlatmış.
3-Cenazeye annesi de babası da katılmış.
Birkaç gün önce, üniversiteden bir arkadaşımın doğumgününde aldığı talihsiz bir haber sonucu hepimiz soluğu Ümraniye Camii'sinde alıp, arkadaşın anneannesini son yolculuğuna uğurlamıştık. Dua edilirken, gözüm arkadaşımın annesine ilişmişti. Kadıncağız, avlunun bir köşesine sığınmış; dengesini kaybetmemek için mücadele ediyordu. Yorgun, mutsuz, çaresizdi.
Gözyaşlarıma hakim olamamıştım.
Lise arkadaşımın ailesinin o cenazedeki halini düşünmek bile istemiyorum.
Ama düşündüm...
Ve yine gözyaşlarıma hakim olamadım.
Bu sefer soluğu, Konya'da kılındığı için cenazede alamadım; onun yerine spor salonuna gittim.
Kendime acı çektirircesine spor yaptım.
Eski zamanlarımdaki gibi spor yaptım.
Ve biliyor musunuz? Hayatımda ilk defa, o spor bana kendimi iyi hissettirdi.
Gerçekten, bazı zamanlar oluyor ki; acı çekmek insana iyi geliyor. Önceki acını dindiriyor.
Sanırım, gerçekten de çivi çiviyi sökebiliyor.
Yaptığım spordan dolayı pişman değilim. Olmuş bitmiş bir şey için üzülmektense, erkek arkadaşımın bana 'hastane nöbeti hediyesi' olarak aldığı bir demet çiçeğe bakıp, salak salak gülümsemek daha iyi bir fikir.
Dünden sonra, önemli bir şeyin farkına daha vardım. Hayat, sırf bize yasaklandı diye istediğimiz şeyi yapmamamız için fazla kısa. İstiyorsak, yapacağız. Ertelemek gibi bir lüksümüz yok.
Bugün halsiz düşene kadar spor yapmak istedim, yaptım.
Bu haftanın sonuna kadar, sırtıma dövme yaptırmak istiyorum. YAPTIRACAĞIM!
Bu kadar...
İyi geceler:)
Merhum lise arkadaşımın geçirdiği trafik kazasının detaylarını biraz biraz öğrendim.
1- Düşündüğümün aksine, arabayı kendisi değil; babası sürüyormuş.
2-Bize ilk söylendiği gibi babası yoğun bakımda değilmiş; tıpkı annesi gibi, kazayı kırık çıkıklarla atlatmış.
3-Cenazeye annesi de babası da katılmış.
Birkaç gün önce, üniversiteden bir arkadaşımın doğumgününde aldığı talihsiz bir haber sonucu hepimiz soluğu Ümraniye Camii'sinde alıp, arkadaşın anneannesini son yolculuğuna uğurlamıştık. Dua edilirken, gözüm arkadaşımın annesine ilişmişti. Kadıncağız, avlunun bir köşesine sığınmış; dengesini kaybetmemek için mücadele ediyordu. Yorgun, mutsuz, çaresizdi.
Gözyaşlarıma hakim olamamıştım.
Lise arkadaşımın ailesinin o cenazedeki halini düşünmek bile istemiyorum.
Ama düşündüm...
Ve yine gözyaşlarıma hakim olamadım.
Bu sefer soluğu, Konya'da kılındığı için cenazede alamadım; onun yerine spor salonuna gittim.
Kendime acı çektirircesine spor yaptım.
Eski zamanlarımdaki gibi spor yaptım.
Ve biliyor musunuz? Hayatımda ilk defa, o spor bana kendimi iyi hissettirdi.
Gerçekten, bazı zamanlar oluyor ki; acı çekmek insana iyi geliyor. Önceki acını dindiriyor.
Sanırım, gerçekten de çivi çiviyi sökebiliyor.
Yaptığım spordan dolayı pişman değilim. Olmuş bitmiş bir şey için üzülmektense, erkek arkadaşımın bana 'hastane nöbeti hediyesi' olarak aldığı bir demet çiçeğe bakıp, salak salak gülümsemek daha iyi bir fikir.
Dünden sonra, önemli bir şeyin farkına daha vardım. Hayat, sırf bize yasaklandı diye istediğimiz şeyi yapmamamız için fazla kısa. İstiyorsak, yapacağız. Ertelemek gibi bir lüksümüz yok.
Bugün halsiz düşene kadar spor yapmak istedim, yaptım.
Bu haftanın sonuna kadar, sırtıma dövme yaptırmak istiyorum. YAPTIRACAĞIM!
Bu kadar...
İyi geceler:)
19 Eylül 2015 Cumartesi
ASİMETRİK KIRMIZI BOĞAZLI KAZAĞA İTHAFEN
Aslında bu yazıyı, mutlu bir liseli ergen dönemimde açtığım blogumdan paylaşmayı düşünüyordum.
Erkek arkadaşım bugün ilginç bir analizde bulundu. Depresif ve düşünceli zamanlarımda bu bloguma ağırlık verdiğimi, mutlu ve sosyal zamanlarımda eski blogumda paylaşımlarda bulunduğumu söyledi. Haklı, ama bir bakıma.
Hipotalamik amenore blogunu sadece depresif zamanlarıma saklamıyorum. İleriye yönelik sorgulamalar çektiğim zamanlarımda, her insan gibi, sorularımı paylaşasım, yükümü azaltasım geliyor. Şu aralar, gerek kendimle ilgili, gerek çevremle ilgili, daha önce fark etmediğim şeylerin bilincine varıyorum. Herkesin geçtiği çağlar bunlar herhalde.
Bugünkü niyetim, erkek arkadaşımla bugün izlediğim bir filmin kritiğini yapmaktı. Tipik bir durum komedisiydi. Adı 'She's Funny That Way' idi ve Jennifer Anniston oynuyordu. Benim favori aktrislerimden kendisi. Brad Pitt'in hep aptal olduğunu düşünmüşümdür Jolie'yi ona tercih ettiği için. Çok sonradan fark ettim bu düşüncemin yüzeyselliğini. Hayır, fark etmemi sağlayan şey deneyimlerim olmadı. Erkek arkadaşımın, Brad Pitt'in karısı hakkında söylediklerini bir link halinde yollamasıyla oldu:
'My wife got sick. She was constantly nervous because of problems at work, personal life, her failures and children. She lost 30 pounds and weighted about 90 pounds. She got very skinny and was constantly crying. She was not a happy woman. She had suffered from continuing headaches, heart pain and jammed nerves in her back and ribs. She did not sleep well, falling asleep only in the mornings and got tired very quickly during the day. Our relationship was on the verge of a break up. Her beauty was leaving her somewhere, she had bags under her eyes, she was poking her head, and stopped taking care of herself. She refused to shoot the films and rejected any role. I lost hope and thought that we’ll get divorced soon… But then I decided to act. After all I’ve got the most beautiful woman on earth. She is the idol of more than half of men and women on earth, and I was the one allowed to fall asleep next to her and to hug her. I began to shower her with flowers, kisses and compliments. I surprised and pleased her every minute. I gave her a lot of gifts and lived just for her. I spoke in public only about her. I incorporated all themes in her direction. I praised her in front of her own and our mutual friends. You won’t believe it, but she blossomed. She became better. She gained weight, was no longer nervous and loved me even more than ever. I had no clue that she CAN love that much.
And then I realized one thing: the woman is the reflection of her man.
If you love her to the point of madness, she will become it. '
Hikayeyle çok kolay bağlantı kurabilmiştim. Erkek arkadaşım beni ilk tanıdığında, benliğimden eser kalmamıştı. Zayıftım, psikolojik olarak ölümle yaşamı ayırt edemeyecek kadar zayıftım. Görüntüm de çok zayıftı; bakan insanların bakışları, prematüre bir bebeğe bakarmışçasına acıyan ifadelerden farksızdı. İçim, dışıma yansımıştı.
Roald Dahl'ın ifadesiyle, aynen böyle.
Neden böyle oldum? Bilmiyorum. Biliyorum, ama bilmiyorum...
Bugün, liseden yakınen tanıdığım bir arkadaşın vefat haberini aldım. Muhtemelen bayram ziyareti için yaptığı bir araba yolculuğunda kaza geçirmiş. Kendisi vefat etmiş, babası yoğun bakımda, annesi yaralı.
Lisedeyken az mı dalga geçerdik o çocukla?
Tek suçu; saf, aklına geleni söyleyen, temiz kalpli, hayatını eğlenerek geçirmeye çalışan biri olmasıydı. Hiçbir şeyi takmazdı. N'olursa olsun, hep mutluydu. Yeri geldiğinde agresifti, ama kızdığında bile güleçti. Her zaman Roald Dahl'ın çiziktirmelerindeki ikinci insandı o. Hepimizin gözünde; dalga geçenlerin de dahil. Belki de fark etmiyorduk ama, kıskanıyorduk o güzelliği; o yüzden geçiyorduk dalgamızı!
Neden böyle oldum? Beni üzen şey, beni neden üzdü? Bilmiyorum...
Ne yalan söyleyeyim... Beni üzen şey, beni üzdüğü için kendimden utanasım geliyor. Gururuma dokunuyor...
'İlk gördüğüm andan itibaren senin evlenmek istediğim kız olduğunu anlamıştım' dedi erkek arkadaşım.
'Neden? O halimle nasıl bunu isteyebildin?' dedim.
'Asimetrik kırmızı boğazlı kazak giymiştin... İstememek mümkün mü?' dedi.
Sevgili asimetrik kırmızı boğazlı kazağım... (Aslında benim değil, annemin kazağı. O gün, 'Kızımın ilk date'i hayırlı olsun bakiyim!' diyerekten kendi elleriyle giydirmişti beni anneciğim). Beni, hayatımın en büyük hatasından kurtardığın, bana ikinci bir şans verdiğin için sana ne kadar teşekkür etsem az.
Hayat üzülmeye değmiyor...
Erkek arkadaşım bugün ilginç bir analizde bulundu. Depresif ve düşünceli zamanlarımda bu bloguma ağırlık verdiğimi, mutlu ve sosyal zamanlarımda eski blogumda paylaşımlarda bulunduğumu söyledi. Haklı, ama bir bakıma.
Hipotalamik amenore blogunu sadece depresif zamanlarıma saklamıyorum. İleriye yönelik sorgulamalar çektiğim zamanlarımda, her insan gibi, sorularımı paylaşasım, yükümü azaltasım geliyor. Şu aralar, gerek kendimle ilgili, gerek çevremle ilgili, daha önce fark etmediğim şeylerin bilincine varıyorum. Herkesin geçtiği çağlar bunlar herhalde.
Bugünkü niyetim, erkek arkadaşımla bugün izlediğim bir filmin kritiğini yapmaktı. Tipik bir durum komedisiydi. Adı 'She's Funny That Way' idi ve Jennifer Anniston oynuyordu. Benim favori aktrislerimden kendisi. Brad Pitt'in hep aptal olduğunu düşünmüşümdür Jolie'yi ona tercih ettiği için. Çok sonradan fark ettim bu düşüncemin yüzeyselliğini. Hayır, fark etmemi sağlayan şey deneyimlerim olmadı. Erkek arkadaşımın, Brad Pitt'in karısı hakkında söylediklerini bir link halinde yollamasıyla oldu:
'My wife got sick. She was constantly nervous because of problems at work, personal life, her failures and children. She lost 30 pounds and weighted about 90 pounds. She got very skinny and was constantly crying. She was not a happy woman. She had suffered from continuing headaches, heart pain and jammed nerves in her back and ribs. She did not sleep well, falling asleep only in the mornings and got tired very quickly during the day. Our relationship was on the verge of a break up. Her beauty was leaving her somewhere, she had bags under her eyes, she was poking her head, and stopped taking care of herself. She refused to shoot the films and rejected any role. I lost hope and thought that we’ll get divorced soon… But then I decided to act. After all I’ve got the most beautiful woman on earth. She is the idol of more than half of men and women on earth, and I was the one allowed to fall asleep next to her and to hug her. I began to shower her with flowers, kisses and compliments. I surprised and pleased her every minute. I gave her a lot of gifts and lived just for her. I spoke in public only about her. I incorporated all themes in her direction. I praised her in front of her own and our mutual friends. You won’t believe it, but she blossomed. She became better. She gained weight, was no longer nervous and loved me even more than ever. I had no clue that she CAN love that much.
And then I realized one thing: the woman is the reflection of her man.
If you love her to the point of madness, she will become it. '
Hikayeyle çok kolay bağlantı kurabilmiştim. Erkek arkadaşım beni ilk tanıdığında, benliğimden eser kalmamıştı. Zayıftım, psikolojik olarak ölümle yaşamı ayırt edemeyecek kadar zayıftım. Görüntüm de çok zayıftı; bakan insanların bakışları, prematüre bir bebeğe bakarmışçasına acıyan ifadelerden farksızdı. İçim, dışıma yansımıştı.
Roald Dahl'ın ifadesiyle, aynen böyle.
Neden böyle oldum? Bilmiyorum. Biliyorum, ama bilmiyorum...
Bugün, liseden yakınen tanıdığım bir arkadaşın vefat haberini aldım. Muhtemelen bayram ziyareti için yaptığı bir araba yolculuğunda kaza geçirmiş. Kendisi vefat etmiş, babası yoğun bakımda, annesi yaralı.
Lisedeyken az mı dalga geçerdik o çocukla?
Tek suçu; saf, aklına geleni söyleyen, temiz kalpli, hayatını eğlenerek geçirmeye çalışan biri olmasıydı. Hiçbir şeyi takmazdı. N'olursa olsun, hep mutluydu. Yeri geldiğinde agresifti, ama kızdığında bile güleçti. Her zaman Roald Dahl'ın çiziktirmelerindeki ikinci insandı o. Hepimizin gözünde; dalga geçenlerin de dahil. Belki de fark etmiyorduk ama, kıskanıyorduk o güzelliği; o yüzden geçiyorduk dalgamızı!
Neden böyle oldum? Beni üzen şey, beni neden üzdü? Bilmiyorum...
Ne yalan söyleyeyim... Beni üzen şey, beni üzdüğü için kendimden utanasım geliyor. Gururuma dokunuyor...
'İlk gördüğüm andan itibaren senin evlenmek istediğim kız olduğunu anlamıştım' dedi erkek arkadaşım.
'Neden? O halimle nasıl bunu isteyebildin?' dedim.
'Asimetrik kırmızı boğazlı kazak giymiştin... İstememek mümkün mü?' dedi.
Sevgili asimetrik kırmızı boğazlı kazağım... (Aslında benim değil, annemin kazağı. O gün, 'Kızımın ilk date'i hayırlı olsun bakiyim!' diyerekten kendi elleriyle giydirmişti beni anneciğim). Beni, hayatımın en büyük hatasından kurtardığın, bana ikinci bir şans verdiğin için sana ne kadar teşekkür etsem az.
Hayat üzülmeye değmiyor...
15 Eylül 2015 Salı
FIRILDAYAN PANTOLON DÜĞMELERİ
4. sınıfa başlamanın bir getirisi olaraktan, artık hastane stajlarında sürünüyorum.
Şu dünyada en nefret ettiğim kurallardan birine her gün uymak zorunda kalıyorum: ÜNİFORMA!
Ya doktor önlüğü ya da scrub dedikleri ameliyathane üniformasına izin var. Havalar aşırı sıcak olduğundan, önlük bana aşırı dertli geliyor. O yüzden scrub'ların üst kısmını evde giyip, öğlen 11.45'e kadar felan oyalanıyorum. İmza atma saatinden 5 dakka önce de hemmencecik giyinme odasından göbişten açık bluzlerle çıkıyorum. (Evet... İSYANKARIM)
İsyankarım... Üniforma giyme zorunluluğundan dolayı değil; FAZLA KAPALI GİYME ZORUNLULUĞUNDAN...
Pantolon veya uzun etek kuralımız da var efenim. Yazılı değil, sözlü bir kural. Ama var. Çok eski pantolonlarım geniş, eski pantolonlarım da dar. Arasını bulamıyorum bu yeni popişimle.
Geçen seneki iyileşme dönemimden kalma pantolonlarımdan biri denk geldi elime, onu giyeyim dedim. Super-skinny bişi (O halimle en küçük beden super-skinny'ler eşofman gibi duruyordu. Tarz olduğumdan değil, zorunluluk olduğundan o tip pantolonlarla tüm seneyi geçirmiştim). Amanin, ne zor şeymiş süper düper skinny giymek yahu? Giymesi tam 10 dakka sürdü. 'Lan, o kadar kas yaptın; nasıl şunu bacağından geçirmeyi beceremezsin. Az biraz daha güç uygula bakiyim?!' diye diye güç bela girdim içine. Bir de baktım, 10 dakika geç kalmışım evden çıkmak için.
Anamlar tam bana geç kaldım diye çemkirecekken, pantolonun üstümdeki yeni duruşunu görüp ağızlarını 360 derece açarak donakalınca, çemkirme memkirme kalmadı. Şaşkınlıkları geçip bir şey söyleme ihtiyacı duyunca, annem anca: 'Pantolon çok tatlı durmuş...' diyebildi.
Koştura koştura teee İstanbul'un öbür ucundaki hastaneye vardım allahtan (Onca kardio işe yarıyor). Ama koşturmanın bir de beraberinde getirdiği apayrı bişi var: TUVALET!!!
'Zaten geç kaldın, hemencecik bitiriver şu işini de git staja!' diyerek, eski alışkanlığımla hareket edip de pantolonu, eşofman altıymış gibi 'drinkkkkkk' diye indirince nolur?
DÜĞME FIRLAR!
(Evet... Geçen seneden kalma bir alışkanlık. Süper düper double zero beden skinny pantolonlarımı indirmek için öylesine aşağı ittirmem yeterdi)
Ve ardından, emekli anoreksiğimiz ve spor bağımlımızı gülme krizi tutmaz mı?
TUTAR!
Gülme krizini özlemişim.
İyi geceler efenim...
Şu dünyada en nefret ettiğim kurallardan birine her gün uymak zorunda kalıyorum: ÜNİFORMA!
Ya doktor önlüğü ya da scrub dedikleri ameliyathane üniformasına izin var. Havalar aşırı sıcak olduğundan, önlük bana aşırı dertli geliyor. O yüzden scrub'ların üst kısmını evde giyip, öğlen 11.45'e kadar felan oyalanıyorum. İmza atma saatinden 5 dakka önce de hemmencecik giyinme odasından göbişten açık bluzlerle çıkıyorum. (Evet... İSYANKARIM)
İsyankarım... Üniforma giyme zorunluluğundan dolayı değil; FAZLA KAPALI GİYME ZORUNLULUĞUNDAN...
Pantolon veya uzun etek kuralımız da var efenim. Yazılı değil, sözlü bir kural. Ama var. Çok eski pantolonlarım geniş, eski pantolonlarım da dar. Arasını bulamıyorum bu yeni popişimle.
Geçen seneki iyileşme dönemimden kalma pantolonlarımdan biri denk geldi elime, onu giyeyim dedim. Super-skinny bişi (O halimle en küçük beden super-skinny'ler eşofman gibi duruyordu. Tarz olduğumdan değil, zorunluluk olduğundan o tip pantolonlarla tüm seneyi geçirmiştim). Amanin, ne zor şeymiş süper düper skinny giymek yahu? Giymesi tam 10 dakka sürdü. 'Lan, o kadar kas yaptın; nasıl şunu bacağından geçirmeyi beceremezsin. Az biraz daha güç uygula bakiyim?!' diye diye güç bela girdim içine. Bir de baktım, 10 dakika geç kalmışım evden çıkmak için.
Anamlar tam bana geç kaldım diye çemkirecekken, pantolonun üstümdeki yeni duruşunu görüp ağızlarını 360 derece açarak donakalınca, çemkirme memkirme kalmadı. Şaşkınlıkları geçip bir şey söyleme ihtiyacı duyunca, annem anca: 'Pantolon çok tatlı durmuş...' diyebildi.
Koştura koştura teee İstanbul'un öbür ucundaki hastaneye vardım allahtan (Onca kardio işe yarıyor). Ama koşturmanın bir de beraberinde getirdiği apayrı bişi var: TUVALET!!!
'Zaten geç kaldın, hemencecik bitiriver şu işini de git staja!' diyerek, eski alışkanlığımla hareket edip de pantolonu, eşofman altıymış gibi 'drinkkkkkk' diye indirince nolur?
DÜĞME FIRLAR!
(Evet... Geçen seneden kalma bir alışkanlık. Süper düper double zero beden skinny pantolonlarımı indirmek için öylesine aşağı ittirmem yeterdi)
Ve ardından, emekli anoreksiğimiz ve spor bağımlımızı gülme krizi tutmaz mı?
TUTAR!
Gülme krizini özlemişim.
İyi geceler efenim...
9 Eylül 2015 Çarşamba
ROMAN OKUMAK NİYE BU KADAR ZOR?
Günlerdir Orhan Pamuk'un 'Kafamda bir Tuhaflık' adında bir romanını okumaya çalışıyorum.
Ama çalışmakla kalıyorum, OKUYAMIYORUM!
'Amaaan Orhan Pamuk yazmış, ne beklersin ki? Adamın amacı zaten okutmamak' diye bir bahane uydurasım var bu özrüme.
Ama hiçbir bahanesi yok bu durumun, farkındayım.
Roman okuyamıyorum...
Bu sabah uzun bir aradan sonra spor hocamla antrenman yaptım yine. Biraz felsefiktik bugün. Giriş, gelişme, sonuç'lu uzuuunca bir nutuk verdikten sonra konuşmasının ana fikrini söyledi: 'Sokakta yürüyen gördüğün her insan birer roman. Kitaplığındaki her roman da birer insan, o insanın hikayesi'
Çok klişe geliyor kulağa biliyorum; ÖSS'de Türkçe paragraflarına çalışırken hep böyle ana fikirleri olan yazılarla uğraşırdık. Canımız sıkılırdı 'Her roman bir insandır' eşitlemesinden.
Ama bunun klişeleşmesinin sebebi, doğru olması olabilir mi?
Bence de her insan ayrı bir roman...
Ve ben, roman okuyamıyorum...
Sıkılıyorum.
Analiz yapmayı seven, sürekli kendi sorunlarına bilimsel bir kaynak bulmaya çalışan biri olarak; başkalarının hikayelerini okumak beni sıkıyorsa, bu işte bir gariplik var...
Neyse, ben şu kitabı okumaya tekrar bir kasayım bari...
Ama çalışmakla kalıyorum, OKUYAMIYORUM!
'Amaaan Orhan Pamuk yazmış, ne beklersin ki? Adamın amacı zaten okutmamak' diye bir bahane uydurasım var bu özrüme.
Ama hiçbir bahanesi yok bu durumun, farkındayım.
Roman okuyamıyorum...
Bu sabah uzun bir aradan sonra spor hocamla antrenman yaptım yine. Biraz felsefiktik bugün. Giriş, gelişme, sonuç'lu uzuuunca bir nutuk verdikten sonra konuşmasının ana fikrini söyledi: 'Sokakta yürüyen gördüğün her insan birer roman. Kitaplığındaki her roman da birer insan, o insanın hikayesi'
Çok klişe geliyor kulağa biliyorum; ÖSS'de Türkçe paragraflarına çalışırken hep böyle ana fikirleri olan yazılarla uğraşırdık. Canımız sıkılırdı 'Her roman bir insandır' eşitlemesinden.
Ama bunun klişeleşmesinin sebebi, doğru olması olabilir mi?
Bence de her insan ayrı bir roman...
Ve ben, roman okuyamıyorum...
Sıkılıyorum.
Analiz yapmayı seven, sürekli kendi sorunlarına bilimsel bir kaynak bulmaya çalışan biri olarak; başkalarının hikayelerini okumak beni sıkıyorsa, bu işte bir gariplik var...
Neyse, ben şu kitabı okumaya tekrar bir kasayım bari...
6 Eylül 2015 Pazar
İKİNCİ TEŞEKKÜRÜM
Sevgili günlük,
Hatırlar mısın bilmem; annemden 1-2 hafta önce geçtiğimiz yıl onlara çektirdiklerim için özür dilemiştim ve bana sabrettikleri için ona teşekkür etmiştim. Annem de, gördüğü mutlu sonun paha biçilemez olduğunu belirtip, 'fazlalıklarım'ı sıkmıştı.
Bugün, hafta sonlarımın vazgeçilmez insanlarından biriyle, uzun bir süreliğine son görüşmem oldu. (Kendisi birkaç haftaya İngiltere yolcusu, doktorasını orada yapacak. Ondan önce de anneannişlerini görmeye bir Bozcaada'ya uğrayacak. Böyle de cool kankalarım var; havalı mıyım ne;) )
Bana bakıp: 'Gerçekten artık eski sağlıksız görüntünden eser kalmamış. Şimdi fark ediyorum. Zayıf değilsin, incesin; mutlusun.' dedi.
'Sen durumun farkında değilsin ama seninle geçirdiğim hafta sonlarının payı çok büyük düzelmemde. Teşekkür ederim'
'Gerçekten farkında değildim, ama dediğin gibiyse, nasıl sevindim anlatamam. Düşündüğünden çok daha değerli birisin'
Düşünüyorum da... Özür dilemek de, teşekkür etmek de bir tür meditasyon aslında. Eskiden bunu anlayamazdım. Sanırım meditasyonunu yapacak gerçek bir üzüntü sebebim yoktu. Stresi mıutsuzlukla karıştırıyordum.
Yeni bir şeyler öğrenmek güzel bir şey. Yaşayarak öğrenmekse daha kalıcı kılıyor.
Her ne kadar yaşama kısmı çok zorlu geçmiş de olsa, şu anki halimden memnunum.
Facebook'tan gördüm; geçen sene bugün Amerika'dan dönmüşüm.
Geçen koca bir sene ilginçti, mutsuzluklarla doluydu. Ama sonunda bana mutlulukların en büyüklerini verdi. Vermeye de devam ediyor.
Kendimi seviyorum. Beni sevenleri daha çok seviyorum. Kendimi sevenler arasında ben de varım. Haliyle kendimi kendimden daha çok seviyorum... Daha fazla karıştırmadan bu yazıyı bitiriyorum.
İyi geceler;)
Hatırlar mısın bilmem; annemden 1-2 hafta önce geçtiğimiz yıl onlara çektirdiklerim için özür dilemiştim ve bana sabrettikleri için ona teşekkür etmiştim. Annem de, gördüğü mutlu sonun paha biçilemez olduğunu belirtip, 'fazlalıklarım'ı sıkmıştı.
Bugün, hafta sonlarımın vazgeçilmez insanlarından biriyle, uzun bir süreliğine son görüşmem oldu. (Kendisi birkaç haftaya İngiltere yolcusu, doktorasını orada yapacak. Ondan önce de anneannişlerini görmeye bir Bozcaada'ya uğrayacak. Böyle de cool kankalarım var; havalı mıyım ne;) )
Bana bakıp: 'Gerçekten artık eski sağlıksız görüntünden eser kalmamış. Şimdi fark ediyorum. Zayıf değilsin, incesin; mutlusun.' dedi.
'Sen durumun farkında değilsin ama seninle geçirdiğim hafta sonlarının payı çok büyük düzelmemde. Teşekkür ederim'
'Gerçekten farkında değildim, ama dediğin gibiyse, nasıl sevindim anlatamam. Düşündüğünden çok daha değerli birisin'
Düşünüyorum da... Özür dilemek de, teşekkür etmek de bir tür meditasyon aslında. Eskiden bunu anlayamazdım. Sanırım meditasyonunu yapacak gerçek bir üzüntü sebebim yoktu. Stresi mıutsuzlukla karıştırıyordum.
Yeni bir şeyler öğrenmek güzel bir şey. Yaşayarak öğrenmekse daha kalıcı kılıyor.
Her ne kadar yaşama kısmı çok zorlu geçmiş de olsa, şu anki halimden memnunum.
Facebook'tan gördüm; geçen sene bugün Amerika'dan dönmüşüm.
Geçen koca bir sene ilginçti, mutsuzluklarla doluydu. Ama sonunda bana mutlulukların en büyüklerini verdi. Vermeye de devam ediyor.
Kendimi seviyorum. Beni sevenleri daha çok seviyorum. Kendimi sevenler arasında ben de varım. Haliyle kendimi kendimden daha çok seviyorum... Daha fazla karıştırmadan bu yazıyı bitiriyorum.
İyi geceler;)
5 Eylül 2015 Cumartesi
KENDİME NASIL YARDIM EDERDİM, HALA BİLMİYORUM...
Eski bir arkadaşımla dün 1-2 saatliğine tatlı yemece yaptık.
Çok sevdiğim lise arkadaşım olur kendisi. Benim 1 yıllık sendromum onda azıcık kronik: Üzülünce kilo veriyor.
İlk ciddi kilo verişini, '1st kiss'inden ayrıldığı zamanlarda yaşamıştı. Allahtan o dönem üniversite sınavlarına çalıştığı yıla denk gelmişti de, savunma mekanizması olarak kendini derslerine vermiş; derece yapıp istediği bölüme girmişti. Mutlu olmuştu. 2nd kiss gelince de iyileşmeye başlamıştı.
Yıllar sonra, onu benzer bir duruma sürüklenirken gördüğümden şüpheleniyorum. İlk ilişkisinde yaşadığı hayal kırıklığını tekrar yaşamamak için kendisini düzenli ilişki denen kavramdan izole etmişti yıllardır. O prensibinden bu yıl biraz ödün vermek istedi bu yıl. Ne yazık ki, uğruna ödün verdiği insan, ona gereken değeri vermemekte ısrarlıydı.
Ayrıldılar...
Biraz içine atmayı seven biridir. Bana benzer.
'Ailesi ona yardım eder, arkadaşları ona yardım eder, kendini kurtarır' diye kendimi telkin ediyorum dündendir. Ama vaktinde etrafımdaki arkadaşlar da kendilerini benim hakkımda bu şekilde telkin etmişlerdi. 1 yıl boyunca onları bu bencillikleri yüzünden suçlamıştım.
Durumunun benim kendimi soktuğum hale geleceğini zannetmiyorum, ama...
Arkadaşıma yardım etmek istiyorum ve nasıl yapabilirim bilmiyorum...
Bundan 1 yıl önceki halime nasıl yardım ederdim acaba?
Çok sevdiğim lise arkadaşım olur kendisi. Benim 1 yıllık sendromum onda azıcık kronik: Üzülünce kilo veriyor.
İlk ciddi kilo verişini, '1st kiss'inden ayrıldığı zamanlarda yaşamıştı. Allahtan o dönem üniversite sınavlarına çalıştığı yıla denk gelmişti de, savunma mekanizması olarak kendini derslerine vermiş; derece yapıp istediği bölüme girmişti. Mutlu olmuştu. 2nd kiss gelince de iyileşmeye başlamıştı.
Yıllar sonra, onu benzer bir duruma sürüklenirken gördüğümden şüpheleniyorum. İlk ilişkisinde yaşadığı hayal kırıklığını tekrar yaşamamak için kendisini düzenli ilişki denen kavramdan izole etmişti yıllardır. O prensibinden bu yıl biraz ödün vermek istedi bu yıl. Ne yazık ki, uğruna ödün verdiği insan, ona gereken değeri vermemekte ısrarlıydı.
Ayrıldılar...
Biraz içine atmayı seven biridir. Bana benzer.
'Ailesi ona yardım eder, arkadaşları ona yardım eder, kendini kurtarır' diye kendimi telkin ediyorum dündendir. Ama vaktinde etrafımdaki arkadaşlar da kendilerini benim hakkımda bu şekilde telkin etmişlerdi. 1 yıl boyunca onları bu bencillikleri yüzünden suçlamıştım.
Durumunun benim kendimi soktuğum hale geleceğini zannetmiyorum, ama...
Arkadaşıma yardım etmek istiyorum ve nasıl yapabilirim bilmiyorum...
Bundan 1 yıl önceki halime nasıl yardım ederdim acaba?
'ERKEK GİBİ GÖRÜNÜYORSUN!' NE DEMEK...
Dün annişimle babişimden duydum bu cümleyi.
'Daha fazla kaslanma, artık yağlan. Erkek gibi görünüyorsun. Bu kadar iri olmak bir kıza yakışmaz...'
Erkek arkadaşım, birkaç ay önce, tipik bir kız sendromu olan PMS'i yaşayamadığım için üzülmeme kızmış: 'Kadın olmak sadece adet görmek, çocuk sahibi olabilecek bir vücuda sahip olmak mı sanıyorsun? Bu düşüncen yanlış; kadınlığı metalaştırmaktan farksız' demişti.
Daha fazla katılamazdım. Kaçmaya çalıştığım düşünce yapısının içine kendimi kıstırmışım haberim yok.
Bir kadının bir erkekten farkı nedir ki?
Gerçekten merak ediyorum... Bir kadını kadın yapan çocuk sahibi olabilmesidir, diye düşünürsek; genetik veya çevresel faktörler yüzünden bu özelliğinden yoksun olan dişi insanlar 'vajinalı yaratıklar' olarak mı adlandırılıyor?
Yooo...
Bir kadını kadın yapan, erkeğe göre daha güçsüz olmasıdır, diye düşünürsek; BU CÜMLENİN DEVAMINI GETİRMEK İSTEMİYORUM!
Gitgide kaslanmama, irileşmeme gelince; kaslandıkça kendimi iyi hissediyorum. Başkalarını memnun etmek için yaşamak çok yoruyor artık. Daha 22 yaşındayken 'yoruyor artık' diyebiliyorsam, demek ki doğru olan böyle yaşamak değil. Bana kaslanmak iyi geliyor, yapmaya da devam edeceğim.
Özür dilerim anniş, pardon babik :S
...
'Daha fazla kaslanma, artık yağlan. Erkek gibi görünüyorsun. Bu kadar iri olmak bir kıza yakışmaz...'
Erkek arkadaşım, birkaç ay önce, tipik bir kız sendromu olan PMS'i yaşayamadığım için üzülmeme kızmış: 'Kadın olmak sadece adet görmek, çocuk sahibi olabilecek bir vücuda sahip olmak mı sanıyorsun? Bu düşüncen yanlış; kadınlığı metalaştırmaktan farksız' demişti.
Daha fazla katılamazdım. Kaçmaya çalıştığım düşünce yapısının içine kendimi kıstırmışım haberim yok.
Bir kadının bir erkekten farkı nedir ki?
Gerçekten merak ediyorum... Bir kadını kadın yapan çocuk sahibi olabilmesidir, diye düşünürsek; genetik veya çevresel faktörler yüzünden bu özelliğinden yoksun olan dişi insanlar 'vajinalı yaratıklar' olarak mı adlandırılıyor?
Yooo...
Bir kadını kadın yapan, erkeğe göre daha güçsüz olmasıdır, diye düşünürsek; BU CÜMLENİN DEVAMINI GETİRMEK İSTEMİYORUM!
Gitgide kaslanmama, irileşmeme gelince; kaslandıkça kendimi iyi hissediyorum. Başkalarını memnun etmek için yaşamak çok yoruyor artık. Daha 22 yaşındayken 'yoruyor artık' diyebiliyorsam, demek ki doğru olan böyle yaşamak değil. Bana kaslanmak iyi geliyor, yapmaya da devam edeceğim.
Özür dilerim anniş, pardon babik :S
...
3 Eylül 2015 Perşembe
KAN TAHLİLİ SONUÇLARI
Kötü kolesterollerim (LDL), malnütrisyon yüzünden tavan yapmıştı. Şimdi normal değerlerde çıkmakla kalmamış, iyi kolesterolüm (HDL) tavan yapmış.
Tiroit fonksiyonlarım yerli yerinde.
Spor yüzünden karaciğer enzimlerimin yüksek çıkmasını beklerdim, ama normal değerlerde.
Stres hormonum (kortizol) hala normal değerlerin üstünde de olsa, eski haline göre çok daha az
Östrojen eksikliğim olduğu yerde sayıyor...
Hepsini düşündüğüm zaman...
SANIRIM BEN BU İLLETİ YENDİM. SON ÇIĞLIKLARINI ATIYOR ;)
Tiroit fonksiyonlarım yerli yerinde.
Spor yüzünden karaciğer enzimlerimin yüksek çıkmasını beklerdim, ama normal değerlerde.
Stres hormonum (kortizol) hala normal değerlerin üstünde de olsa, eski haline göre çok daha az
Östrojen eksikliğim olduğu yerde sayıyor...
Hepsini düşündüğüm zaman...
SANIRIM BEN BU İLLETİ YENDİM. SON ÇIĞLIKLARINI ATIYOR ;)
1 Eylül 2015 Salı
SEVDİĞİN ŞEY NEYSE ONU YAPACAKSIN!
Sevgili günlük,
Bir arkadaş söyledi başlıktaki cümleyi bugün. Sonra da sanki dediği şey daha önce kimse tarafından söylenmemiş gibi: 'Buldum kendi motto'mu' diye gerindi.
'Ben bu mottoyu bulalı atı alan Üsküdar'ı geçti' diyecektim, ama baktım arkadaş mutlu gururlu, sustum.
Bugün günlerden kan verme günüydü. Küçüklüğümden beri en nefret ettiğim şeylerden biri olmuştu kan vermek. O kübital fossa denen yeri düz tutamıyorum, tutabilemiyorum... E haliyle TUTMUYORUM. Ama sonuçta sağlık bu, o kan alınacak. İşte bu yüzden, küçüklüğümden beri, annemler beni ne zaman kan verdirmeye götürse, yanlarında beni kan verme esnasında tutmaları için izbandot gibi 2-3 tanıdık da getirirler.
Her kan verme savaşımda, 3 günlük kas egzersizimi yerine getirmiş olurum.
Ama şu geçtiğimiz 1 yıllık mazoşizm çağımın bir yan etkisi olmuş; artık kan verirken gıkım çıkmıyor. Hatta ilginç bir şekilde, eğlenceli gelmeye başladı. (O 1 yılda kan değerlerimin içine ettiğim için habire kan vermemden kaynaklı bir alışkanlık olabilir)
Yarın sonuçlarını alacam inşallah...
Kan verme işini hallettikten sonra, acıyı olgun karşılamamla gurur duyan annem: 'Şimdi sana güzeeel bir kahvaltı... Hmm nereyi istersin bakiyim?'
'SARAAAAAYYY'
Reklam yapmak hiç etik değil, biliyorum. Hele ki siyasi bir restoranın reklamını yapmak. Cık cık cık cık. Ayıpladım kendimi. Ama şimdi; 1-şu blogu okuyan kaç kişi var ki?, 2-Allah için, Saray çok güzeeelll!!!
Peynirli menemeni süper bişi arkadaşlar!
Şansa gel, kahvaltım bittikten hemen sonra, yanımdaki durakta biricik okul otobüsüm; 256'm da belirdi...
Okula varır varmaz psikopat sporcu olarak n'aptım? Tabii ki kendimi spor salonuna attım.
Son haftalarda beni kendime getiren ve mutluluğu hatırlatan muhteşem insanlardan biri; spor antrenörüm oradaydı. Onu 3 gün görememiştim. Nasıl da özlemişim!!!
O da beni çok özlemiş. Beni görür görmez suratında güller açtı, sporunu yarıda bırakıp yanıma geldi şamataya başladı. 'Dün gözlerim seni aradı, alıştırdın kendini bana' dedi. Okulun başlamış olmasından, bugün de kan verme hadisem sağ olsun, sabah zaman bulabilmemden gelebildiğimi söyledim. 'Aman kızım, o kadar kan vermişsin, zaten minnacık bişeysin. Çok kendine yüklenme' dedi babacan bir tavırla. 'Tabi hocam, accık kardio yapıcam sadece' diye rahatlattım babacanı.
Hep gym'de ikimiz oluyorduk son zamanlarda. Bugün bir misafir daha vardı. Yaptığı spordan gereken hazzı alamadığından olacak, habire bizi dinleyen; fazla ara verdiğini düşündüğünde zorlayıcı ağırlıklara koşan; motive olmak için aynada 6-packlerini ovuşturan; muhtemelen bir ayrılık yaşadığı için kompleksini kas yığınına dönüşmekle kapamaya çalışan tipitolardan biriydi.
Antrenörüm biraz erken çıktı. Ders programımı ona vermem için gym sonrası ona uğramamı söyledi. Onu çok bekletmiyim diye sporu kısa kestim. Gitmeden evvel tipitoya bakıp biraz üzüldüm haline, ne yalan söyliyim. Bana bundan birkaç ay önceki zamanlarımı hatırlattı. 'Kolay gelsin' dedim. 'Sağ ol, sana da geçmiş olsun' dedi ve ağırlıklara hücum etti.
Klişe mlişe ama, doğru yahu! SEVDİĞİN ŞEY NEYSE ONU YAPACAKSIN!
Bir arkadaş söyledi başlıktaki cümleyi bugün. Sonra da sanki dediği şey daha önce kimse tarafından söylenmemiş gibi: 'Buldum kendi motto'mu' diye gerindi.
'Ben bu mottoyu bulalı atı alan Üsküdar'ı geçti' diyecektim, ama baktım arkadaş mutlu gururlu, sustum.
Bugün günlerden kan verme günüydü. Küçüklüğümden beri en nefret ettiğim şeylerden biri olmuştu kan vermek. O kübital fossa denen yeri düz tutamıyorum, tutabilemiyorum... E haliyle TUTMUYORUM. Ama sonuçta sağlık bu, o kan alınacak. İşte bu yüzden, küçüklüğümden beri, annemler beni ne zaman kan verdirmeye götürse, yanlarında beni kan verme esnasında tutmaları için izbandot gibi 2-3 tanıdık da getirirler.
Her kan verme savaşımda, 3 günlük kas egzersizimi yerine getirmiş olurum.
Ama şu geçtiğimiz 1 yıllık mazoşizm çağımın bir yan etkisi olmuş; artık kan verirken gıkım çıkmıyor. Hatta ilginç bir şekilde, eğlenceli gelmeye başladı. (O 1 yılda kan değerlerimin içine ettiğim için habire kan vermemden kaynaklı bir alışkanlık olabilir)
Yarın sonuçlarını alacam inşallah...
Kan verme işini hallettikten sonra, acıyı olgun karşılamamla gurur duyan annem: 'Şimdi sana güzeeel bir kahvaltı... Hmm nereyi istersin bakiyim?'
'SARAAAAAYYY'
Reklam yapmak hiç etik değil, biliyorum. Hele ki siyasi bir restoranın reklamını yapmak. Cık cık cık cık. Ayıpladım kendimi. Ama şimdi; 1-şu blogu okuyan kaç kişi var ki?, 2-Allah için, Saray çok güzeeelll!!!
Peynirli menemeni süper bişi arkadaşlar!
Şansa gel, kahvaltım bittikten hemen sonra, yanımdaki durakta biricik okul otobüsüm; 256'm da belirdi...
Okula varır varmaz psikopat sporcu olarak n'aptım? Tabii ki kendimi spor salonuna attım.
Son haftalarda beni kendime getiren ve mutluluğu hatırlatan muhteşem insanlardan biri; spor antrenörüm oradaydı. Onu 3 gün görememiştim. Nasıl da özlemişim!!!
O da beni çok özlemiş. Beni görür görmez suratında güller açtı, sporunu yarıda bırakıp yanıma geldi şamataya başladı. 'Dün gözlerim seni aradı, alıştırdın kendini bana' dedi. Okulun başlamış olmasından, bugün de kan verme hadisem sağ olsun, sabah zaman bulabilmemden gelebildiğimi söyledim. 'Aman kızım, o kadar kan vermişsin, zaten minnacık bişeysin. Çok kendine yüklenme' dedi babacan bir tavırla. 'Tabi hocam, accık kardio yapıcam sadece' diye rahatlattım babacanı.
Hep gym'de ikimiz oluyorduk son zamanlarda. Bugün bir misafir daha vardı. Yaptığı spordan gereken hazzı alamadığından olacak, habire bizi dinleyen; fazla ara verdiğini düşündüğünde zorlayıcı ağırlıklara koşan; motive olmak için aynada 6-packlerini ovuşturan; muhtemelen bir ayrılık yaşadığı için kompleksini kas yığınına dönüşmekle kapamaya çalışan tipitolardan biriydi.
Antrenörüm biraz erken çıktı. Ders programımı ona vermem için gym sonrası ona uğramamı söyledi. Onu çok bekletmiyim diye sporu kısa kestim. Gitmeden evvel tipitoya bakıp biraz üzüldüm haline, ne yalan söyliyim. Bana bundan birkaç ay önceki zamanlarımı hatırlattı. 'Kolay gelsin' dedim. 'Sağ ol, sana da geçmiş olsun' dedi ve ağırlıklara hücum etti.
Klişe mlişe ama, doğru yahu! SEVDİĞİN ŞEY NEYSE ONU YAPACAKSIN!
Kaydol:
Yorumlar (Atom)