FIRILDAYAN PANTOLON DÜĞMELERİ

4. sınıfa başlamanın bir getirisi olaraktan, artık hastane stajlarında sürünüyorum.

Şu dünyada en nefret ettiğim kurallardan birine her gün uymak zorunda kalıyorum: ÜNİFORMA!

Ya doktor önlüğü ya da scrub dedikleri ameliyathane üniformasına izin var. Havalar aşırı sıcak olduğundan, önlük bana aşırı dertli geliyor. O yüzden scrub'ların üst kısmını evde giyip, öğlen 11.45'e kadar felan oyalanıyorum. İmza atma saatinden 5 dakka önce de hemmencecik giyinme odasından göbişten açık bluzlerle çıkıyorum. (Evet... İSYANKARIM)

İsyankarım... Üniforma giyme zorunluluğundan dolayı değil; FAZLA KAPALI GİYME ZORUNLULUĞUNDAN...

Pantolon veya uzun etek kuralımız da var efenim. Yazılı değil, sözlü bir kural. Ama var. Çok eski pantolonlarım geniş, eski pantolonlarım da dar. Arasını bulamıyorum bu yeni popişimle.

Geçen seneki iyileşme dönemimden kalma pantolonlarımdan biri denk geldi elime, onu giyeyim dedim. Super-skinny bişi (O halimle en küçük beden super-skinny'ler eşofman gibi duruyordu. Tarz olduğumdan değil, zorunluluk olduğundan o tip pantolonlarla tüm seneyi geçirmiştim). Amanin, ne zor şeymiş süper düper skinny giymek yahu? Giymesi tam 10 dakka sürdü. 'Lan, o kadar kas yaptın; nasıl şunu bacağından geçirmeyi beceremezsin. Az biraz daha güç uygula bakiyim?!' diye diye güç bela girdim içine. Bir de baktım, 10 dakika geç kalmışım evden çıkmak için.

Anamlar tam bana geç kaldım diye çemkirecekken, pantolonun üstümdeki yeni duruşunu görüp ağızlarını 360 derece açarak donakalınca, çemkirme memkirme kalmadı. Şaşkınlıkları geçip bir şey söyleme ihtiyacı duyunca, annem anca: 'Pantolon çok tatlı durmuş...' diyebildi.

Koştura koştura teee İstanbul'un öbür ucundaki hastaneye vardım allahtan (Onca kardio işe yarıyor). Ama koşturmanın bir de beraberinde getirdiği apayrı bişi var: TUVALET!!!

'Zaten geç kaldın, hemencecik bitiriver şu işini de git staja!' diyerek, eski alışkanlığımla hareket edip de pantolonu, eşofman altıymış gibi 'drinkkkkkk' diye indirince nolur?

DÜĞME FIRLAR!

(Evet... Geçen seneden kalma bir alışkanlık. Süper düper double zero beden skinny pantolonlarımı indirmek için öylesine aşağı ittirmem yeterdi)

Ve ardından, emekli anoreksiğimiz ve spor bağımlımızı gülme krizi tutmaz mı?

TUTAR!

Gülme krizini özlemişim.

İyi geceler efenim...