Eski bir arkadaşımla dün 1-2 saatliğine tatlı yemece yaptık.
Çok sevdiğim lise arkadaşım olur kendisi. Benim 1 yıllık sendromum onda azıcık kronik: Üzülünce kilo veriyor.
İlk ciddi kilo verişini, '1st kiss'inden ayrıldığı zamanlarda yaşamıştı. Allahtan o dönem üniversite sınavlarına çalıştığı yıla denk gelmişti de, savunma mekanizması olarak kendini derslerine vermiş; derece yapıp istediği bölüme girmişti. Mutlu olmuştu. 2nd kiss gelince de iyileşmeye başlamıştı.
Yıllar sonra, onu benzer bir duruma sürüklenirken gördüğümden şüpheleniyorum. İlk ilişkisinde yaşadığı hayal kırıklığını tekrar yaşamamak için kendisini düzenli ilişki denen kavramdan izole etmişti yıllardır. O prensibinden bu yıl biraz ödün vermek istedi bu yıl. Ne yazık ki, uğruna ödün verdiği insan, ona gereken değeri vermemekte ısrarlıydı.
Ayrıldılar...
Biraz içine atmayı seven biridir. Bana benzer.
'Ailesi ona yardım eder, arkadaşları ona yardım eder, kendini kurtarır' diye kendimi telkin ediyorum dündendir. Ama vaktinde etrafımdaki arkadaşlar da kendilerini benim hakkımda bu şekilde telkin etmişlerdi. 1 yıl boyunca onları bu bencillikleri yüzünden suçlamıştım.
Durumunun benim kendimi soktuğum hale geleceğini zannetmiyorum, ama...
Arkadaşıma yardım etmek istiyorum ve nasıl yapabilirim bilmiyorum...
Bundan 1 yıl önceki halime nasıl yardım ederdim acaba?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder