Günlerdir Orhan Pamuk'un 'Kafamda bir Tuhaflık' adında bir romanını okumaya çalışıyorum.
Ama çalışmakla kalıyorum, OKUYAMIYORUM!
'Amaaan Orhan Pamuk yazmış, ne beklersin ki? Adamın amacı zaten okutmamak' diye bir bahane uydurasım var bu özrüme.
Ama hiçbir bahanesi yok bu durumun, farkındayım.
Roman okuyamıyorum...
Bu sabah uzun bir aradan sonra spor hocamla antrenman yaptım yine. Biraz felsefiktik bugün. Giriş, gelişme, sonuç'lu uzuuunca bir nutuk verdikten sonra konuşmasının ana fikrini söyledi: 'Sokakta yürüyen gördüğün her insan birer roman. Kitaplığındaki her roman da birer insan, o insanın hikayesi'
Çok klişe geliyor kulağa biliyorum; ÖSS'de Türkçe paragraflarına çalışırken hep böyle ana fikirleri olan yazılarla uğraşırdık. Canımız sıkılırdı 'Her roman bir insandır' eşitlemesinden.
Ama bunun klişeleşmesinin sebebi, doğru olması olabilir mi?
Bence de her insan ayrı bir roman...
Ve ben, roman okuyamıyorum...
Sıkılıyorum.
Analiz yapmayı seven, sürekli kendi sorunlarına bilimsel bir kaynak bulmaya çalışan biri olarak; başkalarının hikayelerini okumak beni sıkıyorsa, bu işte bir gariplik var...
Neyse, ben şu kitabı okumaya tekrar bir kasayım bari...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder