Dün annemden özür diledim.
Tüm yıl onlara çektirdiklerim için..
Kendimi suçlamaya devam ettikçe boğulduğumu hissettiğimden onları suçlamayı tercih ettiğim için..
Onları üzdüğüm için...
Annemse, kolumu sıkıp 'Fazlalıklarını sevsinler... Hiç kafana takma kızım, önemli olan mutlu sonlar' dedi.
Kafamdaki sorunsa... Ben mutlu sona ermemiş olabilirim.
İyileşmeyi deli gibi isteyip, istediğimi elde edemedikçe karalar bağlamam nasıl bir nankörlük?
Yaşadığıma, tüm bunları atlattığıma dua etmem gerekirken niye hep daha fazlasını istiyorum?
Belki de 'iyileşmek istiyorum' demeyi bırakana kadar o mutlu sona eremeyeceğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder