Sevgili hipotalamik amenore günlüğüm,
Annemin bana 'Kızım bir tartılsana... Eskisi gibi görünüyorsun, sankiğ popon biraz fazla büyümüş. Kilon iyi çıkarsa yemeğe bu kadar abanma artık' diyeli ve benim ona 'Adet olana kadar hastalığım tam geçmiş saymıyorum; o zamana kadar canımın istediği her şeyi yiycem. Hafif kilolu olmak pahasına yapıcam bunu, karışmayın' cevabını vereli 3-4 gün oldu.
Hala +1800 kcal beslenip beslenmediğimi kontrol etmek için iphone'umdaki app'i kullanıyorum. Ama sanırım artık kendimi onunla kontrol etmeme gerek kalmadı, açıkçası gün içinde yediğim her bişeyi telefona girmek bazen canımı sıkıyor. Girdiğimde de 2000 küsür kalorilerde çıkıyor yediklerim. Ve tatlıyla açığı kapatmadan tamamlıyorum bu kalori miktarını, etle pilavla falan.
Eskiden 2 saat koşsam terlemezdim, şimdi koşu bandına çıkışımın ilk 5 dakikasında sular sellere dönüyor ortalık.
Sivilce çıkarmaya başladım.
Sanırım baldırlarım yürüdükçe sallanmaya başladı. Ama bunu sorun etmiyorum.
Bugün istatistik hocam dişçi randevum olduğunu öğrendiğinde, yeni yeni toparlamış vücudumun gerilemesinden korktu sanırım, 'aman beslenmene dikkat et' diyerek kollarımı gösterdi. Kadın vücut geliştirme uzmanı, kollarım da sanırım hala ince. En azından benim gibi sürekli kas çalışan biri için. Hala barfiks çekemiyorum doğru düzgün. Ama şınavlarımı bir erkek gibi düzgün çekebilmeye başladım. Burnum yere değiyor. Art arda 10 kere yapıyorum ama düzgün oluyor.
Bugünü kardio günü ilan etmiştim. 7 km koştum. Koşu sonrasında kendimi gıdım kötü hissetmedim.
Fizyolojik sorunumu bilen bir arkadaşımla buluştuğumda, bana görüntümün çok fit olduğunu, 1-2 kiloyu sağlığım için almam gerektiğini söyledi. İçimde, 'Seni kıskanıyor ondan böyle diyor', 'Hiç de bile, tam tersi kilo ver ya da kilonu koru' vs. tarzı şeytani şeyler söyleyen anoreksik kızdan eser yoktu. Kilo kontrolü için henüz erken olduğunun farkındayım. İyiliğim için bunu söylediğini biliyorum. Artık insanlar beslenmeme veya görüntüme laf ettiklerinde alınmıyorum.
Hastalığımı adet görene kadar atlatmış sayılmam diye düşünüyordum.
Sanırım yanılmışım. Anoreksiyayı yendiğime kendimi inandırmak için tuvalette kan görmeye veya tartıda değişim görmeye ihtiyacım yok.
Ben o hastalığı çok pis yendim.
Ve dürüst olmak gerekirse...
Sana artık ne yazabilirim, bilmiyorum.
Anoreksiyaymış, ortoreksiyaymış, amenoreymiş...
Şu aralar hepsi hayatımda o kadar minik yer kaplıyor ki...
İyi geceler!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder