Olabileceğim en güzel halimdeyim. (Hayır, hala endokrinolojik terimiyle hipotalamik amenore hastalığımın üstesinden gelmiş değilim. Belki de hiç gelemeyeceğim, ama kimin umrunda? İnsanların başlarında ne hastalıklar, ne kıtlıklar var... Benim böyle minik bir problemi baş tacı yapmam sadece şımarıklık olur)
Olabileceğim en güzel halimdeyim, çünkü NORMALİM!
Hatta o kadar normalim ki, L beni artık kaldıramıyor (L biraz minyondur). Sonra da gururuna yediremeyip, 'Spor yapmaktan bacağımı incittim, topallıyorum. Ondan... YANİ SENİ KALDIRABİLİRİM DE... KALDIRIP YÜRÜYEMEM...OFF TAMAM TAMAM YA KABUL EDİYORUM, ŞİŞMİŞSİN!...YA SEN GÜNDE KAÇ MAGNUM YEDİN? YA SEN NAPTIN?!?!?!)
Belki normal olmayabilirim aslında. Normal bir kız böyle bir durumla karşılaştığında diyete başlardı, benimse ağır olmak hoşuma gitmeye başladı. İltifatmış gibi!
Kilolarca alışveriş yapıp, gıdım kas ağrısı çekmemek mi desem, evde ağır iş yapılması gerektiğinde direkt yardımıma muhtaç kalınması mı desem... İnsanların benimle ortaokul çocuğuymuşum gibi değil de, eskisi gibi olgun bir bireymişimcesine karşılarına alıp dertlerini anlatmaları mı desem...
AĞIR OLMAK HARİKA BİR DUYGU!
GÜÇ=MUTLULUK
NORMALLİK=GÜZELLİK
Bu koca seneyi, 22 yıllık OLGUN ÇOCUK halimden biraz emekliliğe ayrılma senesi ilan etmiş olayım kısaca. Ama ne biliyonuz mu?
BEN OLGUN ÇOCUK OLMAYI ÖZLEMİŞİM!
Ortamın Güzin Abla'sı olmak çok sinirimi bozardı, meğer ne kadar değerli bir erdemmiş...
SEVİYORUM LEYN KENDİMİ!!!!
(Bir anket uygulamıştım kendime özgüvenimi sorgulamak için. Healthy narcissist çıkmıştım. Acaba o sonucu mu sorgulasam... Unhealthy narcissist çıkar mıyım bir daha yapsam o testi? İstemiyorum yaa. Neden mi istemiyorum? Çünkü SAĞLIK=HER ŞEY! )
Koşuyu haftada 1-2'ye indirdim bu arada. Kas çalışmasını da haftada 3 gibi yapıyorum. Depar mepar olayına da hafta 2-3'ten fazla kasmıyorum. Ne gerek var ya... Gücüm kuvvetim yerinde. Maratonculuğu kim n'apsın?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder