'I'm not where I'd like to be just of yet in life, financially, emotionally, spiritually or figure wise. I'd love nothing more than to be able to enjoy my own company, to be more at one with myself, and not be afraid of my own mind. But all I have is right now, and although it's not where I see myself in the future, I'm the healthiest and happiest I've been in a long time. Yes it may not be good enough for some, but its good enough for me at this present moment. My past does not define me, I accept the person I was, and it's made me the person I am. Each and every decision I have made in life I am grateful for, because it has made me the woman I am today. And today is all we have, so no matter where you are at in your life, embrace it.. Because if you're constantly waiting for a better you, you will never actually appreciate yourself for the person you are...ever. Learn to love what you have not what you want to become. Your inner self never changes.. So no matter what clothes you buy, workouts you do or people you see, your inner will remain the same. So feed it with knowledge & love. Because self love is the most powerful and rare emotion one can experience, Once you've found self love, you have found the key to happiness, and once you have that key, you now control this thing of yours called life.'
Yukarıdaki yazıyı, Christie-Lee Swadling adında 18 yaşında bir minnoş yazmış Instagram hesabında. Kimsenin tanıdığını zannetmiyorum bu kızı. O yüzden kısaca bir tanıtayım. Avusturalyalı, esmer tenli sarışın güzellerden. Maalesef ciddi bir anoreksiya mağduru. Yemekle barışabilmek için vegan bir hayat tarzı benimsemiş; günde 5000 kcal'le besleniyor, 'standart sağlıklı' görüntüye sahip her etli butlu kadından daha enerjik haliyle; ama vegan hayat tarzı yüzünden ne yazık ki görüntüsünde pek bir değişim olmuyor.
Aşırı zayıflığı yüzünden nasıl rahatsız edici yorumlar aldıysa, bunu paylaşma gereksinimi duymuş.
Aşırı zayıflık zor bir şey vesselam. Aşırı zayıflarla yaşamak da zor. Bu zor yaşamdan yeni yeni kurtulan annem, sabah popomu gösterip 'Popo da büyümüş' diyince, kahkaha atıp 'Kurban olun bakiyim o popoya!' diyerek şaplak indirdim kendisine. Annem de yine gülerek: 'Efsane geri döndü!' dedi ve beni uğurladı.
Akşam eve geldiğimde, sabahki 'Kurban olun o popoya' lafımın ne kadar şımarıkça olduğundan yakındılar. Tek çocuk olmanın verdiği şımarıklıkmış. Öyle şeyler söylememeliymişim. Dedikleri bir kulağımdan girdiii bir kulağımdan çıktı. Ama suratlarında gördüğüm manzara... bana küçük bir çocukken de yaptığım en küçük hatada attıkları 'Kendine çeki düzen ver' bakışının aynısını görünce... Makale okuma bahanesiyle odama kaçtım güç bela, annemin yanlarından ayrılmama kızmasına rağmen... Dayanamadım. Odaya kendimi kapatıp, 5 kere derin nefes alıp vermeye ihtiyacım vardı. Aldım verdim. Sonra da içimden tekrarladım: 'Sakın kendinden nefret etme. Sende bir sorun yok... Kimse mükemmel değil... Sakın kendinden nefret etme... Sakın kendine zarar verme... Nefret etme... Zarar verme...'
İşe yaramadı. Ağladım. Sabah yaptığım şımarıkça şakadan dolayı yediğim saçma fırçanın beni ağlattığını zannetmiyorum. Sanırım ben tüm yaşamıma ağladım.
Pek çok insanın sahip olmak isteyeceği nimetlere sahip olduğum halde kendimi öldürmek istememe ağladım.
Nankörlüğüme ağladım.
Kendimi yeterince sevmememe ağladım.
Kendimi değiştirmek istemememe ağladım.
Ailemin beni hala terbiye etmeye çalışmasına ağladım. Bu saatten sonra değişemem ki... Değişsem bile, değişince iyi olamam ki; denedim gördüm!
Hala onların istedikleri evlat olamadığıma ağladım.
İstedikleri evladın ta kendisi olduğumu sürekli söylemelerine rağmen buna inanmamama ağladım.
Mükemmel olamadığıma ağladım.
Mükemmeliyetçiliğime ağladım.
Kendimi çok seviyorum. Eskiden kendime duyduğum sevgiden daha çok seviyorum kendimi.
Ama sanırım kendimi daha çok sevmeye ihtiyacım var.
Şu Avusturalyalı kızı gerçekten takdir ediyorum, gülümsemesi hiç eksik kalmıyor. Nasıl da pozitif, nasıl da saf... Asla onun kadar güçlü olamadım, inşallah bir gün olurum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder